Op verzoek van de website neurodiversdenken.nl schreef ik in 2026 twee blogs over hoogbegaafdheid.
Het antwoord dat ik niet zocht
Ik? Hoogbegaafd? Ik kan me daar totaal niets bij voorstellen. Als kleuter speelde ik geen Chopin. In de brugklas deed ik er geen universitaire studie naast. Bij wiskunde ben ik het spoor bijster geraakt toen het alfabet mee ging doen. School was sowieso geen succes. Mijn eerste rapport op het voortgezet onderwijs was mogelijk het beste van alle brugklassers. VWO, met twee vingers in de neus. Mijn eerste diploma was echter MAVO. Hoe kon ik dan hoogbegaafd zijn? Toch vertelden twee mensen mij dat ik dit was. Ze vroegen het niet eens, maar deelden het me gewoon mee.
Ik was opnieuw vastgelopen in mijn werk. Ik merkte dat ik de knop tussen werk en privé niet meer om kon zetten. Ik was niet de echtgenoot en vader die ik wilde zijn.
Als een soort noodkreet had ik me op Facebook, friends only, afgevraagd wat er toch mis met me was. Waar dat vrolijke slimme jongetje van de basisschool gebleven was. Dat jongetje dat het mooi vond dat meester Henkel me extra opdrachten mee gaf over iets dat ik interessant vond. In de klas keek ik meestal uit het raam.
Middelbare school was een drama. Uiteindelijk heb ik toch nog mijn HAVO diploma gehaald. Ik koos een HBO studie die zo breed was dat die me niet snel zou vervelen. In de eerste maand van de studie ontmoette ik een leuke studente waarmee ik verkering kreeg. Ze deed een andere opleiding en vroeg me soms of ik niet moest leren, zoals mijn klasgenoten. Maar het proefwerk was pas overmorgen dus dat kon nog wel. Ineens was ik afgestudeerd. We trouwden, ik moest nog in dienst en ging daarna aan het werk.
In elke baan of functie was ik redelijk snel uitgekeken. Ik vertrok als ik de ergernis niet meer op kon brengen. Altijd was er gedoe, vond men mij lastig of ingewikkeld. Ik ergerde me eraan dat anderen logische dingen niet snapten. Ik verveelde me als ik op anderen moest wachten terwijl ik al veel verder was. Het vrat aan mij. De vraag in mijn hoofd werd steeds meer wat er mis met mij was. Tot ik die op Facebook stelde.
En nu vertelden twee mensen onafhankelijk van elkaar me dat ik hoogbegaafd was. Eén deed er een linkje bij. Ik moest me daar maar eens gaan inlezen. Ik downloadde een gratis e-book over hoogbegaafdheid. Bij het lezen ervan was ik stomverbaasd. Hoe kon iemand die mij niet kende een boek schrijven dat voor 95% over mij ging? Ineens vielen alle puzzelstukjes in mijn hoofd op hun plek. Er viel ook meteen een zware last van mijn schouders. Er was dus niks mis met mij. Ik was gewoon “anders bedraad”.
Ik hoorde blijkbaar bij de 2 à 3 procent van de populatie met een IQ hoger dan 130, al is hoogbegaafdheid veel meer dan een score op intelligentie. Het is ook onder andere snel en conceptueel denken, de drang om dingen te ontwikkelen en verbeteren, een sterk rechtvaardigheidsgevoel, enorme interesse in bepaalde onderwerpen en totaal geen interesse in andere, of in dingen waarvan je het nut niet in ziet.
Ik vond interessante YouTube filmpjes waarvan bepaalde stukjes me pijn deden door hun herkenbaarheid. In het boek “Meer dan intelligent” had ik bij elk hoofdstuk mijn eigen voorbeelden. Ik ging mee met HB wandelingen. Eindelijk waren er mensen die niet raar opkeken als ik mijn verhaal vertelde, en ik herkende mezelf in hen. Ik was niet alleen. Ook dat heeft me erg goed gedaan.
Ik voel het nu als een soort missie om de bekendheid over hoogbegaafdheid te vergroten omdat ik daarmee anderen kan helpen. Wat als ik zelf eerder de kenmerken van hoogbegaafdheid had gekend in plaats van te denken aan Einstein, Mozart, Hawking en dat soort mensen? Ik werd gevonden door de redactie van De Publieke Tribune op Radio 1. Een paar dagen na de uitzending werd ik gebeld door een kennis van vroeger. Hij had mijn stem op de radio herkend en was gaan luisteren. Ineens waren er bij hem allemaal kwartjes gevallen. Daar doe ik het voor. Daarom ook dit blogje voor Neurodivers Denken.
Ik heb vaak gezegd dat ik niemand hoogbegaafdheid toe wens. Inmiddels begin ik daar anders over te denken. Daar zal ik een andere keer iets over vertellen.
Je bent wie je denkt
Je onderbewuste bepaalt voor meer dan 95 % wat jij denkt, hoe jij je ergens bij voelt en welke beslissingen je neemt. Al denk je zelf rationeel te zijn; de werkelijkheid is anders. Je onderbewuste is ook veel sterker en slimmer dan je ratio.
In mijn werk als communicatieadviseur heeft dit principe altijd een sterke rol gespeeld. Veel meer dan door een sterk geschreven persbericht of bewonersbrief, laten de ontvangers van de boodschap zich leiden door het onderbewuste gevoel dat ze bij de afzender hebben. Volgens mij kunnen afdelingen communicatie zich dan ook veel beter richten op de identiteit en de cultuur van de organisatie dan op alle middelen die ze in de externe communicatie procuceren.
Onze zoon was lang internationaal topsporter. Wij hebben meerdere bijeenkomsten over sportpsychologie bijgewoond. De beste prestaties lever je als je de kracht van je onderbewuste optimaal benut.
Mijn vrouw en ik namen ooit deel aan een cursus hypnose. Ik had destijds iemand een plezier gedaan met een stapel codes voor Google advertentietegoed. Als dank nodigde hij ons uit om een cursusdag mee te maken. Wij bleken zelf tamelijk ongevoelig voor hypnose maar konden anderen wel in hun onderbewuste aansturen. Wel constateerde ik toen al de nodige overlap tussen mijn visie op communicatie, sportpsychologie en hypnose.
Ongeveer zes jaar geleden liep ik vast in werk en werd mij verteld hoogbegaafd te zijn. Sindsdien heb ik vaak gezegd dat ik niemand HB toewens. Ik kon kwaad worden op mijn middelbare school waar steeds werd verteld dat ik wel kon maar niet wilde. De werkelijkheid was andersom. Er heerste een autoritair bewind. Ik werd daardoor opstandig. Wat heb ik een strafwerk geschreven. Toen ik in 1986 mijn eerste Elfstedenkruisje haalde, kreeg ik geen complimenten maar moest ik nablijven. De meeste herinneringen aan die tijd heb ik verdrongen. Ik ken bijna niemand op oude klassenfoto’s. Bij mij overheerst vooral een rotgevoel over die tijd.
In werk ging het al niet veel beter. Ik begreep niet waarom anderen logische dingen niet snapten. Ik moest altijd met de handrem erop functioneren, anders ging ik veel te snel. Ik werd niet begrepen en lastig gevonden. “Doe niet zo ingewikkeld.” Als mijn ergernis te hoog op liep, begon in vol goede moed aan een nieuwe baan. Ik werd ZZP’er. Toen een manager die mij inhuurde me in een discussie zei: “Omdat ik dat zeg!” heb ik binnen drie seconden de opdracht opgezegd. Ik begon me steeds meer af te vragen wat er mis met me was. Tot ik echt vastliep. Ik kon de knop tussen werk en privé niet meer omzetten en was thuis niet meer de echtgenoot en vader die ik wilde zijn. In een friends only post op Facebook plaatste ik een soort noodkreet. Waar was dat slimme, vrolijke jochie van vroeger gebleven?
Twee mensen vertelden me dat ik hoogbegaafd was. Ik ging me in hoogbegaafdheid verdiepen en alle puzzelstukjes in mijn hoofd vielen op hun plek. Een last viel van mijn schouders. Ik ontmoette andere HB’ers en volgde een coachingtraject. Essentie daarvan was dat je vooral een werkomgeving moet zoeken waarin je tot je recht komt. Waar je niet slechts getolereerd wordt, maar juist gewaardeerd. Dat viel nog niet mee.
Hoe langer ik thuis zat, hoe meer ik hoogbegaafdheid als last ervoer. Als ik vacatures bekeek, voelde ik alle energie uit mijn lijf vloeien. Ik heb een gelukkig leven met een fantastische vrouw, een fijn gezin, een prettig thuis en een leuke hond. Alleen als het op werk aankwam, blokkeerde ik. Een kerntalentenanalyse bij een gerenommeerde HB coach bevestigde voor een groot deel wat ik eigenlijk wel wist. Zij liet zich een paar keer UHB ontvallen als ze het tegen en over mij had en vertelde me ook dat ik hoogsensitief was. Dat kon er nog wel bij.
Ik bleef in mijn vicieuze cirkel en kwam daar niet uit. Ik hing tussen ambitie en berusting. Mijn vrouw is blij met de dingen die ik als huisman doe, maar voor mezelf geeft het geen voldoening.
Dan ineens komt er via Instagram een programma langs dat me erg aanspreekt. Het sluit aan op het onderbewuste brein en mijn communicatievisie, de sportpsychologie en hypnose. Als dat onderbewuste brein minimaal 95 % van je denken bepaalt, waarom zou je dat dan met die paar procent ratio gaan bestrijden? Kansloos!
Het traject omvat allerlei onderwerpen en bijbehorende oefeningen om je geest positief te stemmen. Er zitten ook hypnosesessies bij die je onderbewuste afscheid doen nemen van ingesleten patronen, mechanismen en overtuigingen. In plaats daarvan komen positieve suggesties. Ik geloof daarin, en merk al snel dat ik veel luchtiger en positiever begin te denken. Ik zeg mijn deelname aan het tv programma Parels voor de Zwijnen af. Zij wilden met mij over hoogbegaafdheid en bore-out praten. Ik kies ervoor om niet meer vanuit negatieve ervaringen over mijn HB zijn te praten. Daarmee voed ik mijn onderbewuste namelijk opnieuw met negatieve overtuigingen en saboteer ik mijn traject. Want je bent wie je denkt.
Hoogbegaafdheid is een gave met een aantal mooie eigenschappen. Er zitten wat aspecten aan waarmee je rekening moet houden in een wereld waarin 97 à 98 % van de mensen niet hoogbegaafd is. Alleen door het als kans te gaan zien en afscheid te nemen van alle negatieve emoties en overtuigingen die jarenlang in verkeerde omgevingen in het onderbewuste zijn ingesleten, kom ik verder.
- Het programma dat meer kennis en inzicht geeft over je HB zijn en met onder andere hypnoses helpt om in je onderbewuste ingesleten patronen en overtuigingen te vervangen door een meer positieve mindset heet Happy Hoogbegaafd, door Kim Hovestad. Ik zou hier niet naar verwijzen als ik niet zelf had gemerkt dat het erg positief werkt.